Zor Meslek Bu Yalnızlık

Velhasıl yazdığım yazıların bir tanesini okusun dediğimiz kişiler, aslında bir tanesini bile bilmiyorsa sıkıntı büyüktür arkadaşlar.

Şimdi o, kalkıp ismimi google'a yazacak biraz stalklayıp buraları bulacak filan. Ütopyamda bile olmaz öyle şeyler. Hayalleriminde bir sınırı var, yokmuş gibi görünse de.

Geçen gün konuşuyorduk arkadaşımla, dedik ki "Kim bizim twitterda beğendiğimize kadar bakacak ya da adımızı bilimum kullandığı her sosyal medya ortamına yazıp bulacak?". Diyoruz hangimiz sevmedik çılgınlar gibi ama sadece biz seviyoruz çılgınlar gibi. Bizi kimse sevmiyor. Bizi, şu dediğim şeylerden birini bile yapacak kadar kimse sevmiyor.

Seven varsa ve söylemiyorsa ona da hakkımı helal etmiyorum. Çünkü bence aşk herşeyden önce hakikaten cesaret işi. Sanki ben kalkıp G.'ye hoşlandığımı söyledim? Açıkçası bunu söyleyince de değişmiyor (gördük), söylemeyince de değişmiyor (gördük).

İşin sırrını çözdüm sanmıştım, olunca bir anda oluyor diyordum ama bir anda da olmuyormuş.

Peki bende ki bu ölü toprağı bu kısmetsizlik nereden ya? O gemi hani bir gün gelecekti İsmail Abi? Benimki gelmiyor. 

Bu akşam güzelyalı sahilinden bostanlı sahiline el salladım. Onu da mı görmedin? 

Ya benim bu hayallerimde beni güldürüyor. Bir umut diyorum belki şu an onunda canı sıkıldı. Çekti kapıyı sahile indi. Ben böyle çok umutlarla Bostanlı sahiline gittim haberiniz var mı? Bir keresinde ortak arkadaşımızla karşılaşmıştık ama o kadar.

En azından diyorum, sevmeyi öğrendim. Çünkü geçen gün blogumda ki yazıları ayıklıyordum. Ergenlikler ile dolu saçma sapanları hayatımdan çıkarıyordum. Ne kadar küstah ve acımasız davrandığımı fark ettim sevdiklerime de beni sevenlere de. 

Yine bu akşam konuşuyorduk Özgeyle. Diyorduk neden olmuyor bu işler o kadar çabaya ve ya beklemeye rağmen bak diyor ki canım arkadaşım "Benimki, benim gibi üşendiğinden gelmiyordur." ben de dedim "E benimki niye gelmiyor peki, ben üşengeçte değilim." bak kız diyor ki işi çözmüş "Senin ki de gururundan gelmiyordur şu an sana gurur yapıyordur."

Hakkaten benim bu gururum var ya. Vardı desem yeridir. Geçen gün kırıldı, parçalandı. Ama öyle hızlı toparlandı ki. Yine de sanki her an yine ayaklar altına alınabilecek gibi ürkeğiz.

Sonra bir de düşünüyorum en azından diyorum sevgi için aşk için elimden geleni yaptım bazılarına. Ama bazen olmaz işte. Bunlar da olmadı. Zaten bu eski blog yazılarına bakıyordum, bahsettiğim herkese "İyi ki olmamış" dedim. 1 istisna harici hepsine iyi ki olmamış dedim. Hepsinin ya kötü karakterleri çıktı, ya idealsizlikleri, ya da bunlara benzer kötü bir şeyleri. 

Yine de yalnızlıkta zor meslek.

"Nazım aşka aşıktı." beni de böyle hatırlayınız.

Nazım Hikmet anısına şunları koyalım ve gidelim o zaman;

  • Sevmek, sevdiğin kişiyle birlikte olmak değildir unutma. Çünkü aşk; "onunla yaşamak değil, onu yaşamaktır" aslında...

  • Fakat artık ümit yetmiyor bana / Ben artık şarkı dinlemek değil / Şarkı söylemek istiyorum


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gecenin Bu Türlüsü

Aslında istediğim çok bir şey değildi ki. Sevmek, sevilmek. Basit. Katmaşıklığı zaten biz yaparız. Ben basitçe sevmek istedim. İşler garip şu an benim cephemde. Tam diyorum birine ilgi duyacağım. Hemde saçma sapan değil karşılığı olacak birşey. Sonra diyorum bana şiirler okutmayacak ki aşkından. Lay lay lom aşklar yani anlayacağınız. Böyle diyee diye. Ne kadar sürecek? Bulabilecek miyim acaba? Bana şiirler okutabilecek birini. İnanıyorum ki evet. Ama zamanı değil. Beklemem lazım. Beklemek çok zor geliyor. Ama öbür türlüsünü de yapamıyorum zaten. Birde ona benzeyen birini görüyorum, o olmadığını bilerek. Ama yine de bir telaş, bir heyecan yapıyorum. Elim ayağıma dolaşıyor. Bana sürekli ben unutmak istemesem de bendeki yerini hatırlatıyor. Halbuki gereksiz işte. İnanır mısınız rahattım ben kaç gündür. Ama sürekli bir şeyler tetikliyor eskileri. Yapıcı değil ama yıkıcı. Kurtulmak istiyorum. Çünkü bu duygu tüketiyor. Tükenmek istemiyorum hiçliğe. Varlığa itirazım yok. B...
Devamı

I Lost in Time

Resim
Benim bugünlerde onun yüzünden ciddi sorunlarım var. Onu görmek bana hiç ama hiç iyi gelmiyor. Ya da bir arkadaşımın onu görmesi. Hiç iyi gelmiyor işte. Bu hafta boyunca onu hiç görmedim. Bu çok iyiydi. Mutlu, neşeli, tempolu şarkılarıma geri dönmüştüm. Gülümsüyordum. Yeni hayaller kuruyordum ve tek tasam neon sarısı bir tişörtümün olmamasıydı. Taa ki çarşambaya kadar. Bana çarşamba günü laydanın onu gördüğünü saçlarının renginin bayağı açıldığı papatya suyu falan mı sürdüğünü sormuştu. Bende yeni bloğumda normal bir şekilde otururken bir anda kimseye göstermemeye çalışarak nefesimi kestim, hayal etmeye başladım birden meraklandım. Hafif hafif melankoliden kendime duygu çaldım. Sonra üzüldüm. Sınıf son zamanlarda olduğu gibi yine dar gelmeye başladı. İçten içe bu duyguları yaşarken dışımdan gülümseyip -bilmem ben ayy saçmalama ya ne papatyası ne suyu yapmışmıdır ya? doğal hali doğal ben öyle sanıyorum. gibi tepkiler verip durdum. İki yüzlü birisi olmadığımı fark etmişsinizdir. Benim ...
Devamı

79. Yayın Yazısına Hoşgeldiniz!

Resim
Merhaba çocuklar, Evet hala yaşıyorum ya da ölüpte dirilmedim. Sadece yoktum. Bayağı uzun süredir evet doğru. Size anlatmak istediğim bu bloğa ihtiyacım olduğunubhatırladım. Galiba kendimi yine birilerini açıklamak istiyorum. Bunca zamandır evet çok şey oldu ya da olmadı. Buna ben karar veremiyorum. Yani evet bir sürü şey geçti başımdan ama elle tutulur pek bir şeyim yok. Artık isim vermekten korkmuyorum açıkçası. Kısa bir süre arkadaş baskısıyla Eşref geçip gitti. Ama sadece gitti. Don't worry guys. Bir bok olmadı yine. Bugünlerde yine aşk uçurumunun yanından geçiyorum. Kısaca duygularım yoğunlaşıyor. Belki de hormonal açıdan yoğun bir zamanlardayım. Bilmiyorum. Açıkça aslında şunu demek istiyorum; ben daha kendime kendimi açıklayamazken what i am doing? Duygularım bu kadar karmaşık evet ama ben kendimde bir şeyi daha algılayamıyorum. Neden olaylar başımdan geçerken sevdiklerime anlatmıyorumda iş işten geçtikten sonra anlatıyorum? Niye bun yapıyorum? Cidden utangaç mıyım l...
Devamı